salstam

Tekst nodig? Maak ik.

Communicatieadvies? Geef ik.

Ik ben Sal Stam, journalist, politicoloog, schrijver en communicatieadviseur. Jarenlang op redacties gewerkt, en actief geworden als communicatieadviseur. Wie behoefte heeft aan een strak geschreven tekst en zijn verhaal wil vermarkten, is bij mij in goede handen. Lees verder op deze site wat U van mij kunt verwachten.

Zet twee grootheden bij elkaar, en succes is verzekerd. Of niet. Bij Ajax is dat laatste het geval. De kranten puilen uit van het nieuws over de mogelijke komst van grootheid Louis van Gaal naar de club. Commissaris Johan Cruijff, die andere grootheid, ziet dat niet zitten. De rechter moet nu maar bepalen of Cruijff gelijk heeft.
Aan belangstelling over de problemen bij Ajax is bepaald geen gebrek. De kranten puilen al weken uit over de kwestie en als er bij de Amsterdamse club geen ruzie wordt gemaakt, doen de commentatoren dat zelf wel. Het gaat tenslotte over voetbal en daar mag, of moet, iedereen iets van vinden.
Maar gaat het hier nou echt over voetbal. Natuurlijk niet. Het is een ordinaire machtsstrijd die al maanden aan de gang is. Een strijd die overigens al aan de gang was voor de komst van Cruijff bij de Amsterdamse club een feit was. Ook daar was maandenlang gesoebat voor nodig, maar daar hoor je op dit moment niemand meer over. En het lijkt alweer lang geleden, maar Cruijff werd nog maar afgelopen zomer tot commissaris benoemd.
Machtsstrijden zijn van alle tijden en bij Ajax is het niet anders. Het doet mij denken aan de Britse rockgroep Deep Purple, die niet alleen uitblonk in succes maar ook in onderlinge ruzies. Een groot deel van de gloriedagen stond in het teken van gekissebis tussen gitarist Ritchie Blackmore en zanger Ian Gillan, twee muzikale grootheden die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Na een onderbreking van enkele jaren waarin ieder zijn eigen weg ging, pakte de groep de draad weer op. Er werd weer muziek gemaakt en, je voelt hem al, ook de ruzies gingen als vanouds verder. En zouden die ruzies nou werkelijk over muziek zijn gegaan?
Misschien moet de voltallige raad van commissarissen van Ajax maar eens aanschuiven bij Het Familiediner. Wie weet komen we dan iets dichterbij de diepe zieleroerselen van betrokkenen. En heeft de sportpers echt iets nieuws om over te schrijven.

Dat klinkt veelbelovend: een actie van Springbuck bij Groupon voor een maatpak. Voor 99 euro een kortingsbon ter waarde van 450 euro, is de boodschap. De argeloze lezer kan al snel denken dat hij dus voor 99 euro klaar is. Niet dus. Hij moet nog eens 249 euro bijlappen, maar dat staat niet met zoveel woorden in de advertentie. Pas na goed lezen kom je erachter. Het pak kost minimaal 699 euro, de kortingsbon bedraagt 450 euro. Dat betekent dat je zelf nog 249 euro moet neerleggen om zo’n pak aan te kunnen schaffen. Dat bedrag komt boven de 99 euro die je voor de korting hebt ‘betaald’. Kortom, voor een pak ben je niet 99 kwijt maar 348 euro. Dat moet je maar net doorhebben. Heel geraffineerd. Ben blij dat ik al een sterke kop koffie op had, anders was ik er misschien ook ingestonken.

Na een paar jaar voorbereiding ga ik de communicatie in. Ik word senior consultant mediarelations en journalistiek bij Sterk Werk Communicatie Groep in Rotterdam. In mijn nieuwe functie ga ik me onder meer bezighouden met de vraag hoe bedrijven zich met hun merk en reputatie optimaal kunnen profileren in de nieuwsmedia. Ook ga ik aan de slag met het ontwikkelen van nieuwe journalistieke concepten en zal ik mijn pen voor persberichten en artikelen nog geregeld tevoorschijn kunnen halen. Sterk Werk is een degelijke organisatie, met mensen die verstand van zaken hebben en maatschappelijke ontwikkelingen, sectoren en journalistiek adequaat aan elkaar weten te koppelen. Het behoeft geen uitleg dat ik erg blij ben met de functie. Ik had al buiten mijn reguliere werk bij de GPD een soort van aanloopje genomen voor een overstap naar de communciatie, maar je weet nooit zeker of het loopt zoals je wilt. Maar nu dus kwam deze functie voorbij. Gaan met die banaan!

Even contact leggen met Avero (Achmea). Wat was het geval: ik had er een verzekering afgesloten maar wilde er eigenlijk direct vanaf. Niet omdat de verzekering niet deugde maar omdat een andere verzekeraar waar eenzelfde polis liep (en helaas nog loopt) niet in beweging kwam (zie het stuk hieronder). Avero kon daar niets aan doen, maar omdat die andere verzekeraar de hakken in het zand zette vroeg ik of ik toch van die nieuwe verzekering af kon komen. De eerste twee weken waarin dat volgens de kleine lettertjes zonder problemen kon waren al voorbij. Daarom stuurde ik een briefje met alle gegevens en het verhaal uitlegde. Avero was een en al begrip, de polis kon met terugwerkende kracht worden opgezegd. Hulde aan deze club. De klant centraal stellen, zo kan het dus ook.

Zomaar wat financiele toestanden: even bellen met Nationale Nederlanden, dat het verlengen van een polis met ineens vijf jaar toch eigenlijk niet klantvriendelijk is. Nationale Nederlanden deed dit, vlak voordat een nieuwe regel inging die bepaalde dat dit voortaan niet meer mocht. Het bureau dat zich bij tijd en wijle opwierp als financieel belangenbehartiger (zeg maar tussenpersoon) hulde zich in stilzwijgen en liep intussen ouderwets binnen. En wat doet NN tijdens dat telefoongesprek: verwijzen naar de polis en naar de tussenpersoon, maar geen woord over het feit dat deze move toch eigenlijk niet meer kan, en dat in weerwil van beweringen dat de klant toch echt centraal moet staan. Als die telefonist ook maar een beetje had laten doorschemeren dat hij zichzelf toch ook wel schaamde, was het nog te pruimen geweest. Maar niets hoor. Zo lang NN zo’n kapitaal pand in Rotterdam moet bekostigen, vrees ik dat het nog wel even zo zal blijven.

Is een democratie zaligmakend, vroeg ik me vandaag hardop af tijdens een interview. Ik sprak met een ondernemer die al dertig jaar in Egypte komt en het land heeft zien groeien. Ondanks of misschien wel dankzij Hosni Mubarak, dat was de vraag. Mubarak hield de boel bij elkaar, was de boodschap van die ondernemer. In een land als Egypte moet je de teugels gewoon niet al te zeer laten vieren. Daarvoor is de chaos in het land te groot en de zelfdiscipline te klein. Zonder een leider van formaat breekt letterlijk de pleuris uit en dat is precies waar veel mensen nu hun hart voor vasthouden. Een tweede Irak, hoorde ik iemand vandaag op het journaal zeggen en die iemand kwam niet uit Nederland. Democratie is dus niet zaligmakend, ook niet hier, zei die ondernemer, in Nederland waar de tirannie van de minderheid soms doorslaggevend is. Moeten we blij zijn met een land waar tien jaar wordt gesoebat over een snelweg terwijl ze die in China in een paar maanden aanleggen. Willen we als economie de rest van de wereld bijbenen, dan moeten we soms doorpakken, was zijn boodschap. Geen leuke boodschap maar wel een om over na te denken.

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging! welkom op deze site